آرتروز مچ پا

آرتروز مچ پا نوعی بیماری تخریبی و پیشرونده است که به دلیل تخریب غضروف مفصل مچ پا رخ داده و سبب درد ، التهاب و کاهش دامنه حرکتی مچ پا می شود.

تورم و تغییر شکل مفصل مچ پا از دیگر علائم این بیماری هستند که معمولا بتدریج ظاهر می شوند و فرد را دچار مشکل می کنند.

این بیماری مفصلی نیز مانند سایر مشکلات مفصلی در بین افراد میانسال و سالمند شایع تر است.

غضروف ها بافتی دارای خاصیت انعطاف پذیری هستند که به تسهیل حرکت استخوان ها بر روی هم در محل مفاصل و جذب شوک های وارده به مفصل کمک می کنند.

در نبود غضروف ها استخوان ها بجای لغزیدن بر روی یکدیگر دچار ساییدگی می شوند که این وضعیت موجب بروز درد ، التهاب و تعییر شکل مفصل مچ پا در موارد شدید می شود.

سایش استخوان ها بر روی هم همچنین می تواند سبب استخوان سازی نابجا در مفصل مچ پا و تشدید مشکلات بیمار شود.

وارد شدن فشار ناشی از اضافه وزن در افراد چاق ، افزایش سن و آسیب دیدگی مچ پا در گذشته از مهم ترین عواملی هستند که خطر بروز آرتروز مچ پا را افزایش می دهند.

بدجوش خوردن شکستگی های مچ پا در گذشته نیز ریسک بروز این بیماری را افزایش می دهد.

علائم آرتروز مچ پا

• احساس درد در مچ پا بخصوص در حین راه رفتن
• التهاب و تورم مچ پا
• خشکی و کاهش انعطاف پذیری مچ پا
• اختلال جدی در عملکرد حرکتی فرد 
• ناتوانی فرد در راه رفتن بطور طبیعی و لنگیدن
• حساسیت مچ پا به لمس و فشار
• شنیده شدن صدای سایش استخوان ها بر روی هم

دلایل و عوامل خطر

• تخریب غضروف مچ پا در طی روند طبیعی افزایش سن
• وارد شدن ضربه شدید به مچ پا که موجب آسیب هایی مانند شکستگی و دررفتگی مچ می شود.
• بدجوش خوردن شکستگی های قبلی مچ پا
• اضافه وزن بیش از حد که موجب وارد شدن فشار بیش از حد به مچ پا شده و ریسک آسیب دیدگی آن را افزایش می دهد.
• آرتریت روماتوئید و اختلالات غده تیروئید نیز ریسک بروز آرتروز مچ پا را افزایش می دهند.

درمان آرتروز مچ پا

کاهش فعالیت های بدنی و ورزشی که سبب تشدید درد می شوند ضروری است.

قرار دادن کمپرس سرد و گرم به تخفیف درد و التهاب در مچ پا کمک می کنند.

برای تسکین درد می توان از داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی مانند ایبوپروفن و ناپروکسن استفاده کرده که کمک زیادی به کاهش درد و التهاب مچ پا می کند.

استفاده از کفش هایی با کف طبی نیز فشاری را که به مفصل مچ پا وارد می شود را کاهش می دهد.

استفاده از بریس های مچ پا که سبب کاهش حرکات مفصل میشود به پیشگیری از پیشرفت آرتروز کمک می کند.

فیزیوتراپی مچ پا بهترین درمان غیرجراحی این بیماری است.

فیزیوتراپی سبب افزایش انعطاف پذیری مفصل و افزایش قدرت عضلات اطراف آن و افزایش مهارت در انجام حرکات مفصل می شود.

در صورتی که روش های ذکر شده در بالا نتوانند کمکی به بهبود شرایط بیمار بکنند جراحی به عنوان آخرین گزینه انجام می گیرد.

کلمات مرتبط :

فیزیوتراپی در شرق تهران – فیزیوتراپی در نارمک – متخصص فیزیوتراپی – فیزیوتراپی پا