سندرم شانه یخ زده

سندرم شانه یخ زده که به عنوان کپسولیت چسبنده نیز شناخته می شود، وضعیتی است که با درد و سفتی پیشرونده در مفصل شانه مشخص می شود که به طور قابل توجهی حرکت را محدود می کند. این محدودیت می تواند بر فعالیت های روزانه مانند رسیدن به بالای سر، لباس پوشیدن یا حفظ وضعیت بدنی خوب تأثیر بگذارد. در حالی که علت دقیق اغلب ناشناخته باقی می ماند، درک علائم، مراحل و گزینه های درمانی می تواند به مدیریت این وضعیت و بازیابی عملکرد شانه کمک کند.

مفصل شانه یک مفصل گوی و کاسه ای است که در آن سر استخوان بازو (بازو) در یک حفره کم عمق در تیغه شانه (کتف) قرار می گیرد. کپسول مفصلی که یک کیسه بافت همبند است، مفصل را احاطه کرده و تثبیت می کند. این کپسول حاوی مایع سینوویال، روان کننده ای است که حرکت صاف را امکان پذیر می کند.

در شانه یخ زده چه اتفاقی می افتد؟

در سندرم شانه یخ زده، کپسول شانه ضخیم و سفت می شود و حرکت را محدود می کند. این فرآیند در دو مرحله انجام می شود:

1. مرحله انجماد:

التهاب در کپسول شانه ایجاد می شود و باعث درد و محدود شدن حرکت می شود.
بافت اسکار در داخل کپسول تشکیل می شود که تحرک را بیشتر محدود می کند.
تولید مایع سینوویال کاهش می یابد و منجر به افزایش اصطکاک و درد می شود.

2. مرحله یخ زده:

درد ممکن است کاهش یابد، اما سفتی به علامت غالب تبدیل می شود.
حرکت در همه جهات به شدت محدود می شود.

علائم سندرم شانه یخ زده

درد: در ابتدا، یک درد مبهم یا درد شدید، اغلب در شب بدتر می‌شود و به تدریج طی هفته‌ها یا ماه‌ها بدتر می‌شود.
سفتی: مشکل در حرکت دادن شانه در همه جهات، که به تدریج فعالیت های روزانه را محدود می کند.
ضعف: کاهش قدرت و توانایی استفاده از بازوی آسیب دیده.

عوامل خطر برای شانه یخ زده:

سن: در افراد بالای 40 سال شایع تر است.
جنسیت: زنان اندکی بیشتر از مردان مبتلا می شوند.
دیابت: افراد مبتلا به دیابت در معرض خطر بیشتری هستند.
تروما: آسیب به شانه، از جمله شکستگی، دررفتگی یا جراحی.
بی حرکتی: دوره های طولانی بی حرکتی بازو به دلیل شرایط دیگر.
برخی شرایط پزشکی: بیماری های خودایمنی، اختلالات تیروئید و بیماری پارکینسون می توانند این خطر را افزایش دهند.

تشخیص سندرم شانه یخ زده معمولا شامل موارد زیر است:

• معاینه فیزیکی: پزشک دامنه حرکتی، درد و حساسیت شما را ارزیابی می کند.
• تست های تصویربرداری: اشعه ایکس ممکن است برای رد علل دیگر مانند آرتریت استفاده شود، در حالی که اسکن MRI می تواند نمای دقیق تری از بافت های نرم داخل مفصل ارائه دهد.

روشهای درمان

هدف درمان مدیریت درد، بهبود تحرک و جلوگیری از سفتی بیشتر است. این رویکرد اغلب شامل ترکیبی از موارد زیر است:

• مدیریت درد: داروهایی مانند مسکن‌های بدون نسخه، داروهای ضد التهابی تجویزی یا تزریق کورتیزون می‌توانند به مدیریت درد و التهاب کمک کنند.
• فیزیوتراپی: تمرینات کششی و تقویتی ملایم با هدایت فیزیوتراپیست برای بهبود دامنه حرکتی و جلوگیری از سفتی بیشتر ضروری است.
• گرما درمانی: اعمال گرما روی شانه می تواند به شل شدن عضلات و بهبود انعطاف پذیری کمک کند.
• دستکاری: در برخی موارد، یک متخصص مراقبت های بهداشتی ممکن است دستکاری کپسولی را تحت بیهوشی انجام دهد تا بافت اسکار را شکسته و حرکت را بهبود بخشد. این روش معمولاً پس از عدم موفقیت سایر درمان ها انجام می شود.
• جراحی: به ندرت مورد نیاز است، ممکن است در موارد شدید که سایر درمان‌ها بهبود قابل توجهی ایجاد نمی‌کنند، جراحی در نظر گرفته شود.

شانه یخ زده معمولاً با گذشت زمان برطرف می شود، اگرچه این روند می تواند کند و خسته کننده باشد. مرحله انجماد می تواند ماه ها طول بکشد و به دنبال آن یک مرحله ذوب تدریجی که در آن سفتی به تدریج بهبود می یابد. بهبودی کامل ممکن است بین 1 تا 3 سال طول بکشد و برخی افراد سفتی باقیمانده را تجربه می کنند.