

آرتروز مچ دست نوعی بیماری مفصلی است که در آن غضروف مفصل بهتدریج دچار تغییر و آسیب میشود. این وضعیت میتواند باعث درد، خشکی، تورم، کاهش دامنه حرکتی و ضعف مچ دست شود و انجام فعالیتهای روزمره مانند بلند کردن اجسام، باز کردن درِ شیشه، کار با ابزار یا تکیه دادن روی دست را دشوار کند.
آرتروز مچ دست نسبت به آرتروز زانو و لگن شیوع کمتری دارد و در بسیاری از موارد میتواند با افزایش سن، سابقه آسیب یا شکستگی مچ دست، آسیبهای مفصلی و عوامل ژنتیکی ارتباط داشته باشد. برخلاف تصور رایج، هر نوع استفاده زیاد از مچ دست بهتنهایی به معنی ایجاد آرتروز نیست.
یکی از نکات مهم این است که درد مچ دست همیشه به معنی آرتروز نیست. مشکلاتی مانند التهاب تاندونها، آسیب رباطها، عوارض آسیبهای قبلی و سندرم تونل کارپ نیز میتوانند علائم مشابه ایجاد کنند. بنابراین تشخیص دقیق علت درد، پیش از شروع درمان اهمیت زیادی دارد.
مچ دست از مجموعهای از استخوانهای کوچک، مفاصل، رباطها، تاندونها و سایر بافتها تشکیل شده است و ساختار پیچیده آن امکان حرکت مچ دست در جهات مختلف را فراهم میکند.
غضروف مفصلی سطحی صاف و لغزنده ایجاد میکند تا استخوانها در هنگام حرکت، اصطکاک کمتری داشته باشند. در آرتروز، این بافت دچار تغییرات تخریبی میشود و در نتیجه حرکت مفصل میتواند با درد، خشکی و محدودیت همراه شود. در مراحل پیشرفتهتر، تغییرات استخوانی و کاهش فضای مفصل نیز ممکن است ایجاد شود.
علائم آرتروز مچ دست میتواند از فردی به فرد دیگر متفاوت باشد، اما شایعترین نشانهها عبارتاند از:
درد آرتروز ممکن است در ابتدا بیشتر هنگام فعالیت ایجاد شود و در مراحل شدیدتر حتی در زمان استراحت نیز احساس شود.
آرتروز مچ دست معمولاً تنها به یک علت ایجاد نمیشود و عوامل مختلفی میتوانند در بروز آن نقش داشته باشند.
با افزایش سن احتمال بروز تغییرات فرسایشی مفاصل بیشتر میشود. با این حال، افزایش سن بهتنهایی به معنی ابتلا قطعی به آرتروز نیست.
آسیبهای قبلی مفصل، از جمله برخی شکستگیها و آسیبهای رباطی، میتوانند در سالهای بعد زمینهساز آرتروز ثانویه مچ دست شوند.
سابقه خانوادگی ابتلا به آرتروز میتواند احتمال بروز این بیماری را افزایش دهد.
برخی بیماریهای التهابی مفاصل مانند روماتیسم مفصلی میتوانند مفصل مچ دست را نیز درگیر کنند و با آرتروز اولیه متفاوت هستند.
فعالیتهای شغلی یا ورزشی تکراری ممکن است در برخی افراد باعث تشدید درد و فشار روی مچ دست شوند، اما نمیتوان همه موارد آرتروز مچ دست را صرفاً به استفاده زیاد از مچ نسبت داد.
فیزیوتراپی شکستگی مچ دست؛ درمان و توانبخشی بعد از گچ و جراحی
تشخیص آرتروز مچ دست بر اساس شرح حال، معاینه بالینی و در صورت نیاز بررسیهای تصویربرداری انجام میشود.
پزشک یا متخصص فیزیوتراپی با بررسی محل درد، حرکات محدودشده، قدرت دست، حساسیت مفصل و سابقه آسیب میتواند اطلاعات مهمی درباره علت علائم به دست آورد. در برخی موارد برای بررسی تغییرات مفصلی یا رد سایر مشکلات، انجام تصویربرداری مانند رادیوگرافی نیز توصیه میشود.
نکته مهم این است که هر درد مچ دست، آرتروز نیست و تشخیص صحیح میتواند از انتخاب درمان نامناسب جلوگیری کند.
آرتروز یک بیماری مزمن است و درمان آن با توجه به شدت علائم، میزان آسیب مفصل، سن، سطح فعالیت و سایر شرایط فرد تعیین میشود. هدف درمان معمولاً کاهش درد، حفظ یا افزایش دامنه حرکتی، بهبود عملکرد دست و کمک به انجام فعالیتهای روزمره است.
در موارد خفیفتر ممکن است اصلاح فعالیتها، استفاده مناسب از مچبند، تمرینات، کنترل فشار روی مفصل و درمانهای غیرجراحی به کنترل علائم کمک کنند.
فیزیوتراپی مچ دست و فیزیوتراپی دست یکی از گزینههای مهم در مدیریت غیرجراحی علائم آرتروز است. برنامه درمانی باید بر اساس وضعیت هر بیمار و علت و شدت علائم تنظیم شود.
در فیزیوتراپی ممکن است از روشهای زیر استفاده شود:
ورزش و تمرین درمانی از اجزای مهم مدیریت استئوآرتریت هستند و برنامه تمرینی باید متناسب با شرایط فرد تنظیم شود.
در بعضی افراد، استفاده صحیح از اسپلینت یا مچبند میتواند به کاهش فشار روی مفصل و کنترل علائم کمک کند. همچنین کاهش یا اصلاح فعالیتهایی که درد را تشدید میکنند، میتواند بخشی از برنامه درمانی باشد.
بسته به شرایط بیمار، پزشک ممکن است برای کنترل درد و التهاب داروهای مناسب تجویز کند. در برخی بیماران نیز روشهای دیگری مانند تزریق داخل مفصل یا درمانهای تخصصیتر ممکن است مطرح شوند. انتخاب این روشها باید توسط پزشک و بر اساس شرایط فرد انجام شود.
خیر. بسیاری از بیماران ابتدا با روشهای غیرجراحی مانند اصلاح فعالیت، دارو، اسپلینت و برنامه تمرینی و فیزیوتراپی مدیریت میشوند.
جراحی معمولاً برای مواردی مطرح میشود که آسیب مفصل شدید باشد، درد و محدودیت عملکرد قابل توجه وجود داشته باشد و درمانهای غیرجراحی نتوانسته باشند علائم را به میزان کافی کنترل کنند. نوع جراحی به مفصل یا بخش درگیر مچ دست و شدت آسیب بستگی دارد.
اگر دچار درد مچ دست، خشکی، کاهش حرکت یا ضعف دست هستید، بهتر است قبل از ادامه خوددرمانی، علت اصلی علائم مشخص شود.
در کلینیک فیزیوتراپی سلامت شرق در نارمک، ارزیابی وضعیت مچ دست بر اساس علائم بیمار انجام میشود. هدف فیزیوتراپی این است که با توجه به شرایط فرد، به کاهش درد، بهبود حرکت مچ و افزایش توانایی انجام فعالیتهای روزمره کمک شود.
مرکز فیزیوتراپی مجهز سلامت شرق از شیوهها و تجهیزات پیشرفته فیزیوتراپی همچون
دستگاه CPM، شاک ویو تراپی، مکانوتراپی، لیزر پرتوان ، الکتروتراپی، سوزن خشک (Dry Needling)، مگنت و … برخوردار است.
برای رزرو نوبت یا محاسبه دقیق هزینه فیزیوتراپی مچ دست با لیزر یا شاک ویو از راههای زیر با ما در ارتباط باشید:
تلفن: 02177840390
پیامک: 09124712934
آدرس: خیابان مدنی شمالی، پایینتر از مترو فدک، نبش کوچه سامان، ساختمان پرشکان ریحانه
بله، فیزیوتراپی میتواند به کاهش درد، بهبود دامنه حرکتی و افزایش عملکرد مچ دست کمک کند.
خیر. مشکلات تاندونها، رباطها، آسیبهای قبلی و سندرم تونل کارپ نیز میتوانند باعث درد مچ دست شوند.
آرتروز معمولاً قابل برگشت نیست، اما با درمان مناسب میتوان درد و محدودیت حرکتی را کنترل و عملکرد مچ را بهبود داد.
در صورت تداوم درد، خشکی، کاهش حرکت یا ضعف مچ دست، ارزیابی و درمان تخصصی فیزیوتراپی میتواند کمککننده باشد.
خیر. علاوه بر افزایش سن، سابقه آسیب، عوامل ژنتیکی و برخی بیماریهای مفصلی نیز میتوانند در ایجاد آن نقش داشته باشند.