التهاب تاندونهای شانه

التهاب تاندونهای شانه، که اغلب به عنوان تاندونیت شانه شناخته می شود، یک بیماری شایع است که می تواند به طور قابل توجهی بر فعالیت های روزانه تأثیر بگذارد.

مفصل شانه یک مفصل گوی و کاسه ای است که در آن سر استخوان بازو در یک حفره کم عمق در تیغه شانه (کتف) قرار می گیرد. ثبات و حرکت متکی به گروهی از عضلات و تاندون های اتصال دهنده آنها به نام روتاتور کاف است. چهار عضله از کتف منشأ می گیرند و به دور استخوان بازو می پیچند، و امکان چرخش و بالا بردن بازو را فراهم می کنند. تاندون مهم دیگر، تاندون دوسر بازو، در کنار روتاتور کاف قرار می گیرد و به عملکرد دوسر بازو و ثبات شانه کمک می کند.

یک کیسه پر از مایع به نام بورسا، تاندون ها و استخوان ها را بالشتک می کند و اصطکاک را در حین حرکت کاهش می دهد. بورس ساب آکرومیال، که بین آکرومیون (برآمدگی استخوانی کتف) و روتاتور کاف قرار دارد، به ویژه برای عملکرد شانه مهم است.

تاندونیت شانه به التهاب تاندونهای شانه اشاره دارد که بیشتر تاندون های روتاتور کاف را درگیر می کند. هنگامی که تاندون ها در معرض استفاده بیش از حد، حرکات تکراری یا آسیب قرار می گیرند، ممکن است پارگی های میکروسکوپی ایجاد شود. پاسخ طبیعی بدن این است که سلول های التهابی را به منطقه بفرستد تا بهبودی را بهبود بخشد. با این حال، التهاب مداوم می تواند تاندون ها را بیشتر تحریک کند و منجر به درد، سفتی و ضعف شود.

علل التهاب تاندونهای شانه

عوامل متعددی می توانند در ایجاد تاندونیت شانه نقش داشته باشند. در اینجا خلاصه ای از رایج ترین عوامل خطر آورده شده است:

• استفاده بیش از حد: حرکات تکراری که به شانه فشار می‌آورند، به‌ویژه آن‌هایی که شامل فعالیت‌های بالای سر هستند، یکی از دلایل اصلی هستند. این امر در ورزشکارانی که در ورزش هایی مانند بیس بال، تنیس، شنا و وزنه برداری شرکت می کنند رایج است. مشاغلی که نیاز به کارهای سربار طولانی دارند، مانند نقاشی یا ساخت و ساز، نیز خطر را افزایش می دهند.
• دژنراسیون مرتبط با افزایش سن: با افزایش سن، تاندون ها به طور طبیعی خاصیت ارتجاعی خود را از دست می دهند و بیشتر مستعد پارگی می شوند. این باعث می شود افراد مسن بیشتر مستعد ابتلا به تاندونیت باشند.
• تکنیک نادرست: بلند کردن اجسام سنگین با فرم نادرست یا شرکت در فعالیت‌ها بدون تمرین مناسب می‌تواند فشار بی‌رویهی را بر روی تاندون‌های شانه وارد کند و منجر به التهاب شود.
• آسیب های قبلی: آسیب های قبلی شانه، از جمله شکستگی، دررفتگی، یا پارگی روتاتور کاف، می تواند خطر ابتلا به تاندونیت را در آینده افزایش دهد.
• آرتریت: شرایط التهابی مانند آرتریت روماتوئید می تواند سینوویوم (پوشش مفصلی) را تحت تأثیر قرار دهد و منجر به التهاب شود که می تواند به تاندون ها گسترش یابد.

علائم تاندونیت شانه

التهاب تاندونهای شانه اغلب با شروع تدریجی درد تظاهر می کند که معمولاً در قسمت بالای بازو یا جلوی شانه قرار دارد. درد ممکن است با حرکات خاصی بدتر شود، مانند رسیدن به بالای سر، شانه کردن مو، یا پوشیدن لباس. علائم دیگر عبارتند از:

• سفتی، به ویژه در صبح ها یا پس از دوره های عدم تحرک.
• ضعف در بازوی آسیب دیده، که بلند کردن یا نگه داشتن اشیا را دشوار می کند.
• احساس ساییدن یا گرفتگی در مفصل شانه.
• مشکل در خوابیدن در سمت آسیب دیده.

تشخیص تاندونیت شانه معمولاً شامل معاینه فیزیکی توسط پزشک یا فیزیوتراپیست است. آنها دامنه حرکتی، حساسیت و قدرت شانه شما را ارزیابی خواهند کرد. تست های تصویربرداری مانند اشعه ایکس ممکن است برای رد سایر بیماری ها مانند شکستگی استخوان یا آرتریت استفاده شود. در برخی موارد، اسکن MRI ممکن است برای دریافت نمای دقیق تری از تاندون ها و ساختارهای اطراف لازم باشد.

درمان التهاب تاندونهای شانه

خبر خوب این است که اکثر موارد تاندونیت شانه به خوبی به درمان محافظه کارانه پاسخ می دهند. در اینجا اصول اصلی درمان وجود دارد:

• استراحت: کاهش فعالیت‌هایی که درد را تشدید می‌کنند برای فروکش کردن التهاب بسیار مهم است. این لزوماً به معنای بی‌حرکتی کامل نیست، اما ممکن است شامل اصلاح فعالیت‌ها و استفاده از اسلینگ برای دوره‌های کوتاه باشد.
• یخ درمانی: قرار دادن کمپرس یخ روی ناحیه آسیب دیده به مدت 15 تا 20 دقیقه هر بار، چند بار در روز، می تواند به کاهش التهاب و درد کمک کند.
• داروهای ضد درد: مسکن‌های بدون نسخه مانند ایبوپروفن یا استامینوفن می‌توانند به مدیریت درد و ناراحتی کمک کنند.
• فیزیوتراپی: یک فیزیوتراپیست می تواند یک برنامه شخصی برای تقویت عضلات اطراف مفصل شانه و بهبود انعطاف پذیری طراحی کند. فیزیوتراپی به بهبود مکانیک شانه و جلوگیری از آسیب های بعدی کمک می کند.
• تزریق کورتیکواستروئید: در برخی موارد، پزشک ممکن است تزریق داروهای کورتونی را توصیه کند.