

شکستگی مچ دست یکی از آسیبهای شایع سیستم اسکلتیعضلانی است که معمولاً بر اثر زمین خوردن روی دست، ضربه مستقیم، آسیبهای ورزشی یا حوادث ایجاد میشود. در بسیاری از موارد، درمان اولیه با گچ یا آتل انجام میشود و در برخی شکستگیهای جابهجا، پیچیده یا ناپایدار ممکن است جراحی لازم باشد.
پس از جوش خوردن اولیه استخوان و در زمان مناسب، فیزیوتراپی شکستگی مچ دست میتواند به کاهش خشکی، بازگشت دامنه حرکتی، افزایش قدرت عضلات و بهبود استفاده از دست در فعالیتهای روزمره کمک کند. زمان شروع و نوع تمرینات باید بر اساس نوع شکستگی، روش درمان و نظر پزشک یا فیزیوتراپیست تعیین شود.
اگر پس از باز شدن گچ یا پایان دوره بیحرکتی، مچ دست شما همچنان دردناک، خشک یا ضعیف است، ارزیابی فیزیوتراپی میتواند به مشخص شدن مشکل و طراحی برنامه توانبخشی متناسب با شرایط شما کمک کند.
مچ دست از مجموعهای از استخوانهای کوچک ناحیه کارپ و انتهای استخوانهای ساعد تشکیل شده است. یکی از شایعترین انواع شکستگی در این ناحیه، شکستگی انتهای استخوان رادیوس یا شکستگی دیستال رادیوس است. شکستگی اسکافوئید نیز از شکستگیهای مهم مچ دست است و شایعترین شکستگی در میان استخوانهای کارپال محسوب میشود.
شدت شکستگی میتواند از یک ترک یا شکستگی بدون جابهجایی تا شکستگی جابهجا، چندتکه یا همراه با آسیب بافتهای اطراف متفاوت باشد. به همین دلیل، درمان و دوره توانبخشی برای همه افراد یکسان نیست.
علائم شکستگی مچ دست میتواند شامل موارد زیر باشد:
در صورت وجود بیحسی، تورم قابلتوجه، تغییر رنگ انگشتان یا دشواری شدید در حرکت دادن انگشتان، مراجعه سریع پزشکی اهمیت بیشتری دارد.
زمین خوردن و فرود آمدن روی دست باز یکی از شایعترین مکانیسمهای ایجاد شکستگی مچ است. همچنین موارد زیر میتوانند خطر شکستگی را افزایش دهند:
در افراد دارای استخوانهای ضعیف، حتی ضربهای که در حالت عادی باعث شکستگی نمیشود نیز ممکن است منجر به شکستگی شود.
درمان آسیب های ورزشی به کمک فیزیوتراپی
تشخیص شکستگی معمولاً با معاینه و تصویربرداری، بهویژه رادیوگرافی، انجام میشود. در بعضی موارد که جزئیات شکستگی با X-Ray بهخوبی مشخص نباشد، پزشک ممکن است CT یا MRI را نیز توصیه کند.
نوع، محل و میزان جابهجایی شکستگی در انتخاب روش درمان اهمیت زیادی دارد.
درمان به نوع شکستگی و وضعیت بیمار بستگی دارد. ممکن است یکی از روشهای زیر استفاده شود:
در برخی شکستگیهای پایدار و بدون جابهجایی قابلتوجه، بیحرکت کردن مچ با گچ یا آتل کافی است.
اگر قطعات استخوان جابهجا شده باشند، پزشک ممکن است ابتدا آنها را در وضعیت مناسب قرار دهد و سپس مچ را بیحرکت کند.
در شکستگیهای جابهجا، ناپایدار، چندتکه یا برخی آسیبهای خاص، ممکن است جراحی برای تثبیت استخوان با پیچ، پلاک یا سایر روشهای فیکساسیون انجام شود. تصمیم درباره جراحی به شرایط هر فرد و نوع شکستگی بستگی دارد.
زمان شروع فیزیوتراپی برای همه افراد یکسان نیست.
برخی تمرینات ساده برای جلوگیری از خشکی انگشتان، آرنج و شانه ممکن است در دوره بیحرکتی و با نظر پزشک یا درمانگر انجام شوند؛ اما تمرینات مربوط به خود مچ دست معمولاً باید در زمان مناسب و بر اساس روند جوش خوردن شکستگی شروع شوند.
بعد از خارج شدن گچ یا آتل و تأیید پزشک، تمرکز توانبخشی معمولاً روی بازگرداندن دامنه حرکتی، قدرت عضلات و عملکرد دست قرار میگیرد. منابع توانبخشی NHS نیز بر نقش تمرینات هدفمند در بازگرداندن حرکت، قدرت و عملکرد پس از شکستگی مچ تأکید دارند.
اهداف فیزیوتراپی بسته به شرایط بیمار میتواند شامل موارد زیر باشد:
پس از چند هفته بیحرکتی، حرکت مچ و ساعد ممکن است محدود شود. تمرینات هدفمند میتوانند به تدریج دامنه حرکتی را بهبود دهند.
ضعف عضلات و کاهش قدرت گرفتن اشیا بعد از گچگیری یا جراحی شایع است. تمرینات تقویتی بهتدریج و متناسب با مرحله بهبودی اضافه میشوند.
با توجه به شرایط بیمار، فیزیوتراپیست ممکن است از روشهایی برای کنترل درد و تورم در کنار تمرین درمانی استفاده کند.
هدف نهایی فقط افزایش حرکت مچ نیست؛ بلکه بازگرداندن توانایی انجام فعالیتهایی مانند لباس پوشیدن، نوشتن، کار با تلفن، رانندگی یا انجام فعالیتهای شغلی و ورزشی است.
فرد باید بهصورت مرحلهای به فعالیتهای روزمره و سپس فعالیتهای سنگینتر بازگردد. میزان و زمان افزایش فشار بر مچ به نوع شکستگی و روند ترمیم آن بستگی دارد.
تمرینات دقیق باید متناسب با شرایط فرد انتخاب شوند، اما در برنامه توانبخشی ممکن است موارد زیر وجود داشته باشد:
انجام تمرینات با شدت یا زمان نامناسب میتواند باعث افزایش درد یا تحریک بافتهای در حال ترمیم شود؛ بنابراین برنامه تمرینی بهتر است بر اساس مرحله بهبودی و نظر متخصص تنظیم شود.
اگر برای شکستگی مچ دست جراحی انجام شده باشد، توانبخشی اهمیت ویژهای پیدا میکند. برنامه فیزیوتراپی ممکن است با توجه به نوع جراحی شامل موارد زیر باشد:
زمان و شدت این اقدامات باید مطابق نظر جراح و روند ترمیم بافت تعیین شود.
بیشتر بدانید: آرتروز مچ دست
نیاز به فیزیوتراپی برای همه بیماران دقیقاً یکسان نیست. برخی افراد پس از شکستگی ساده ممکن است با تمرینات خانگی و پیگیری پزشکی بهبود مناسبی پیدا کنند، اما در صورت وجود خشکی، ضعف، درد، کاهش دامنه حرکتی، محدودیت عملکرد یا تأخیر در بازگشت به فعالیتهای روزمره، فیزیوتراپی میتواند نقش مهمی در روند توانبخشی داشته باشد.
بهخصوص اگر بعد از باز شدن گچ هنوز نتوانید مچ را بهخوبی حرکت دهید یا قدرت گرفتن دست کاهش پیدا کرده باشد، ارزیابی تخصصی میتواند به تعیین مسیر مناسب درمان کمک کند.
برنامه درمانی بر اساس وضعیت بیمار انتخاب میشود و میتواند شامل موارد زیر باشد:
درمانهای دستگاهی معمولاً باید در کنار ارزیابی و برنامه تمرینی مناسب قرار بگیرند و جایگزین توانبخشی عملکردی و تمرین درمانی نشوند.
اگر هر یک از موارد زیر را دارید، ارزیابی فیزیوتراپی میتواند مفید باشد:
کلینیک فیزیوتراپی سلامت شرق در نارمک، علاوه بر فیزیوتراپی با لیزر، از روشها و تجهیزات مختلفی برای توانبخشی و درمان مشکلات اسکلتیعضلانی استفاده میکند.
از جمله این خدمات میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
ترکیب روشهای درمانی بر اساس شرایط هر بیمار و تشخیص فیزیوتراپیست تعیین میشود.
در صورت نیاز به توانبخشی پس از شکستگی مچ دست، انتخاب کلینیکی که ارزیابی دقیق و برنامه درمانی متناسب با مرحله بهبودی ارائه دهد اهمیت دارد.
کلینیک فیزیوتراپی سلامت شرق در نارمک، شرق تهران خدمات فیزیوتراپی و توانبخشی را برای مشکلات اسکلتیعضلانی و دوره پس از جراحیهای ارتوپدی ارائه میدهد. برنامه درمانی هر بیمار بر اساس شرایط فرد، میزان محدودیت حرکتی، درد و هدف عملکردی او تنظیم میشود.
در صورت نیاز به فیزیوتراپی شکستگی مچ دست در شرق تهران میتوانید برای ارزیابی و مشاوره با کلینیک تماس بگیرید:
تلفن: 02177840390
پیامک: 09124712934
آدرس: خیابان مدنی شمالی، پایینتر از مترو فدک، نبش کوچه سامان، ساختمان پرشکان ریحانه